ايراد اول - اين حديث تنها يك حكم محدود و خصوصى را بيان مىكند ، زيرا در غزوه تبوك وارد شده آن هم به هنگامى كه على ع از ماندن در مدينه در ميان زنان و كودكان ناراحت بود و پيامبر ص براى دلدارى او اين جمله را بيان كرد ، بنا بر اين منظور اين بوده كه تنها تو بر اين گروه زنان و كودكان حكومت و رهبرى دارى ! ! پاسخ اين ايراد از بحثهاى گذشته به خوبى روشن شد كه بر خلاف تصور اين ايراد كنندگان حديث مزبور ، در يك واقعه و تنها در واقعه تبوك صادر نشده بلكه در موارد متعددى ، به عنوان يك قانون كلى ذكر شده است كه ما هفت مورد آن را با ذكر اسنادش از كتب دانشمندان اهل تسنن در بحثهاى گذشته آورديم . از اين گذشته ماندن على ع در مدينه يك كار ساده به منظور نگهدارى زنان و كودكان نبود ، بلكه اگر هدف اين بود از بسيارى از افراد ديگر اين كار ساخته بود و پيامبر ص بزرگترين قهرمان شجاع سپاهش را براى هدف كوچكى آن هم در زمانى كه به مبارزه يك امپراطورى بزرگ ( امپراطورى روم شرقى ) مىرفت نمىگذاشت ، پيدا است هدف اين بوده كه در غيبت طولانى او دشمنان فراوانى كه در اطراف مدينه بودند و منافقانى كه در خود مدينه وجود داشتند از فرصت براى درهم كوبيدن مدينه ، كانون اسلام ، استفاده نكنند ، تنها كسى كه مىتوانست اين مركز حساس را حفظ و نگهدارى كند ، على ع بود . ايراد دوم - مىدانيم - و در تواريخ مشهور آمده است - كه هارون در زمان خود موسى ع از دنيا رفت ، بنا بر اين تشبيه به هارون ، اثبات نمىكند كه على ع بعد از پيامبر ص جانشين او باشد . شايد اين مهمترين ايرادى است كه به اين حديث شده است ، ولى جمله